«Жандардың тасымалдаушысы» сананы өлшемдер арасындағы интерференциялық өрнек ретінде зерттейді. Түстегі қарт адам — адам емес, көпір: дүниеге кіріп-шығатын болмыстардың күйлерін қабылдап, жеткізетін антенна. Оның басы — сол болмыстар шындықты бақылайтын қақпа. Бұл аллегория миды сананың қайнар көзі емес, оны өткізуші арна — ғарыштық циклдермен байланысқан кванттық интерфейс деп болжайтын гипотезаны бейнелейді. Қарттың шаршауы сана тасымалдау үшін энергия қажет екенін және «көпірді» әлсірететінін еске салады. Жеткізілетін күй — еңсені басқан жанашырлық. Қартқа қарап, оның қажуы маған ауысқанын сездім. Оның құбылған жүздері ежелгі, жеке адамға тән емес мұңға толы сансыз тағдырды бейнеледі. Олардың арасынан өзгенің азабына деген алаңдаушылық туды — әр жан маған қарай тартатын көзге көрінбейтін із қалдырғандай. Бұл — азапты да арбаушы тартылыс: өзгерістерге куә болу, ауыртпалығын сезіну және көмектесе алмайтын жай бақылаушы екеніңді ұғыну. Бұл сезімдер нәзік, қолға ұстатпайтындай дерлік еді. Жанашырлықтың бойында біртүрлі, үмітсіз сұлулық бар: тіпті азап пен қажудың өзі менің ұғымымнан тыс әлдеқайда ұлы нәрсенің қозғалысы үшін қажет сияқты.