«جمعیت» تجسمی از پدیدهٔ آگاهی جمعی است؛ حالتی برهم‌نهی‌وار که در آن ارادهٔ فردی در توده حل می‌شود. جمعیت همچون میدانی آشفته پدیدار می‌شود؛ کاریکاتوری گروتسک و تمسخرآمیز از جامعه. این میدان سرکوبگر است، اما میل به رهایی را برمی‌انگیزد. در پیرامون ترکیب‌بندی، اثر انگشت‌هایی را می‌بینید که به شکل دایره چیده شده‌اند؛ دستِ پایانی نماد فروپاشی است: لحظه‌ای که تابع موجِ تهی‌بودگی جمعی فرو می‌ریزد. این کنشی از واهمدوسی است که در آن ماده‌ای سمی به انرژی خام بدل می‌شود. اینجا هنر به کلید تبدیل می‌شود؛ کاتالیزوری برای بازاندیشی و پالایش. حالت آگاهیِ بازنمایی‌شده، حل‌شدن در میدانی بی‌شکل اما یکپارچه است. هر فردیت به الگویی تکرارشونده فروکاسته می‌شود؛ پژواکی از تکثیر بی‌پایان، نسل‌هایی منجمد در قالب‌های ابدی. میدان از تعفنی خفقان‌آور و سمیّتِ نفس‌گیرِ ناخودآگاه جمعی نفس می‌کشد؛ جایی که عقل با آشوب درمی‌آمیزد و در آن گم می‌شود. بااین‌حال، در فراز این میدان، روشنیِ غریبی پدیدار می‌شود. در قلهٔ آگاهی، آزادی‌ای دردناک اما رهایی‌بخش انتظار می‌کشد؛ همان تعفن به انرژیِ کیمیای درونی بدل می‌شود.