«حامل ارواح» آگاهی را همچون الگوی تداخلی میان ابعاد بررسی می‌کند. پیرمردِ در رؤیا انسان نیست، بلکه پلی است؛ آنتنی که حالت‌های موجوداتی را که به جهان وارد یا از آن خارج می‌شوند دریافت و منتقل می‌کند. سر او درگاهی است که آن موجودات از خلالش واقعیت را نظاره می‌کنند. این تمثیل بازتاب‌دهندهٔ این فرضیه است که مغز سرچشمهٔ آگاهی نیست، بلکه مجرای آن است؛ رابطی کوانتومی که با چرخه‌های کیهانی پیوند دارد. خستگی او یادآور آن است که انتقال آگاهی به انرژی نیاز دارد و «پل» را تحلیل می‌برد. حالتی که منتقل می‌شود، شفقتی فراگیر و سنگین است. به پیرمرد نگاه کردم و احساس کردم فرسودگی‌اش به درونم راه می‌یابد. چهره‌های دگرگون‌شونده‌اش سرنوشت‌های بی‌شماری را بازمی‌تاباندند که از دردی کهن و غیرشخصی آکنده بود. از میان آن‌ها، اضطرابِ رنج دیگران پدیدار شد؛ انگار هر روح اثری نامرئی بر جا می‌گذاشت که مرا به سوی خود می‌کشید. کششی دردناک و مسحورکننده بود: دگرگونی‌ها را ببینی، سنگینی‌شان را احساس کنی و دریابی که فقط ناظری هستی و نمی‌توانی یاری کنی. این احساسات شکننده و تقریباً ناملموس بودند. شفقت زیبایی غریب و نومیدانه‌ای با خود داشت؛ انگار حتی درد و خستگی نیز برای حرکت چیزی بزرگ‌تر، چیزی فراتر از درک من، ضروری بودند.